Historia | MIEĆ MIEDŹ
Historia

Historia

21. wiek

Miedź jest niezbędna dla wytwarzania, przesyłania, dystrybucji i użytkowania energii elektrycznej, bez której nastąpiłby upadek naszej cywilizacji. Będąc doskonałym przewodnikiem ciepła i elektryczności miedź jest szczególnie ważna dla przyjaznej środowisku energii. Wraz ze świadomością zrównoważonego rozwoju i rozwojem rozwiązań w zakresie energii przyjaznej dla środowiska, znaczenie miedzi dla sektora energetycznego będzie w przyszłości wzrastać.

Od najwcześniejszych dni telekomunikacji miedź była podstawowym elementem transmisji sygnałów od Ado B. Rozwój i przełomy dokonane w telekomunikacji w ciągu dziesięcioleci nie byłyby możliwe bez miedzi. Wyższe wymagania stawiane technologii informacyjnej – szybsze przesyłanie informacji, szybkie połączenia i gwarantowana dostępność wszędzie – prowadzą do wzrostu zapotrzebowania na miedź.

Miedź od dawna odgrywa istotną rolę w przemyśle samochodowym. Bez miedzianych podzespołów elektrycznych i elektronicznych nie byłoby możliwe inteligentne zarządzanie silnikiem i przeniesieniem napędu. Ciągle rosnące wymagania odnośnie komfortu w nowoczesnych samochodach stwarzają większe zapotrzebowanie na miedź. Rozwój energooszczędnych silników elektrycznych i "zielonych" samochodów hybrydowych jest uzależniony od miedzi. Silnik samochodu hybrydowego zawiera około 50kg miedzi i zapotrzebowanie to będzie nadal wzrastać.

2000 n.e.

Era nowożytna

Bez miedzi era nowożytna, taka jak ją znamy, mogłaby nigdy nie nastąpić. Wydarzenia, które oznaczały jej nadejście - odkrycie Ameryki i wynalazek prasy drukarskiej - byłyby bez miedzi po prostu niemożliwe. Kilka stuleci później wykorzystano stopy miedzi i cynku do stworzenia mosiądzu, który ma liczne zastosowania. Mosiądz pomógł Brytanii przekształcić się w przodujące społeczeństwo przemysłowe. Od czasu odkrycia prądu elektrycznego przez Edisona miedź znajduje zastosowanie w prawie wszystkich dziedzinach i jest niezbędnym surowcem dla nowoczesnego przemysłu.

Średniowiecze

W Średniowieczu miedź była szeroko stosowana do wytwarzania wyrobów jubilerskich i przedmiotów codziennego użytku. Stała się również wysoko cenionym metalem w chemii. Począwszy od 13. wieku metalurgia stała się dla chemików rozległym obszarem eksperymentowania. Odkryli oni zastosowania siarczanów metali szlachetnych. Siarczan miedziowy (witriol) był używany np. jako środek dezynfekujący, impregnat do drewna i jako nawóz sztuczny. W średniowieczu wydobywano w Niemczech duże ilości miedzi, która była używana do wytwarzania brązu, tombaku z dodatkiem ołowiu, mosiądzu a także na pokrycia dachowe. Na pokrycie dachu dużego kościoła potrzebne było od 600 do 700 cetnarów blachy miedzianej.

500 n.e.
0

Imperium Rzymskie

Miedź była ważnym metalem w systemie monetarnym Imperium Rzymskiego. Rzymianie używali sztab z brązu jako środka płatniczego od ok. 500 p.n.e., na długo przed wprowadzeniem monet. Ustanowiona prawem równość określała: 1 krowa = 10 owiec = 100 funtów brązu. Około roku 300 p.n.e. pojawiły się ostemplowane sztaby brązu ważące "jeden funt miedzi". Przez stemplowanie sztab, państwo gwarantowało czystość metalu i wagę sztaby. Z czasem sztaby stały się zbyt niepraktyczne dla celów handlowych i wprowadzono bicie monet. Od tego czasu złoto, srebro i miedź stały się na wiele stuleci podstawą systemów monetarnych.

753 p.n.e.

Epoka Brązu

Nazwa epoki brązu pochodzi od stopu miedzi i cyny. Najwcześniej datowane znaleziska mają bardzo niską zawartość cyny. Zawartość ta zwiększała się stopniowo aż do ok. 14%, która stała się normą około 2500 p.n.e. Miedź przez długi czas pozostawała najważniejszym metalem, nawet po rozwinięciu się metod przetwarzania żelaza.

Cypr

Cypr zaopatrywał w miedź kraje wschodniego basenu Morza Śródziemnego ma długo przed rozwinięciem się świata starożytnego. W okresie kultury Erimi miedź stała się najważniejszym bogactwem naturalnym tej trzeciej co do wielkości wyspy śródziemnomorskiej. Łacińska nazwa miedzi "cuprum" pochodzi od "aes cyprium" tzn. "ruda z wyspy Cyprus".

Egipt we wczesnej epoce brązu

W regionie starożytnego Górnego Egiptu archeolodzy odkryli otwory wiercone w blokach różowego granitu i dowiedli, że były wykonane za pomocą miedzianych wierteł. Systemy odwadniające wykonane z kutej blachy miedzianej znajdowano w różnych świątyniach towarzyszących piramidom. W latach między 3200 p.n.e. i 1160 p.n.e. Egipcjanie posiadali państwowe kopalnie miedzi na Półwyspie Synaj, w których prowadzili intensywną eksploatację i przeróbkę miedzi. W tym samym czasie zaczęli stosować metody lutowania blach miedzianych. Handel miedzią i wyrobami z miedzi zyskiwał znaczenie ekonomiczne. Ten okres rozwoju osiągnął swój szczyt pod koniec pierwszego wieku p.n.e. kiedy to, po raz pierwszy, wytwarzano przedmioty metodą pustego odlewu.

3500 p.n.e.

Wczesna epoka brązu

Podstawowe metody wydobycia i przeróbki metalu rozwijały się powoli pomiędzy końcem epoki kamienia, lub neolitu, a wczesną epoką brązu. Dlatego okres ten jest czasem nazywany epoką miedzi. Do tego czasu istniała już pewna wiedza na temat takich metali jak złoto, srebro i miedź, ale ponieważ przetwarzanie metalu było prawie nieznane, narzędzia i broń wyrabiano z kamienia. Przetwarzanie metalu zaczęło się z końcem epoki kamienia. Sztuka wytapiania miedzi z rud zawierających siarczki i tlenki rozwinęła się w Azji Mniejszej w wyniku, czego wzrosło znaczenie miedzi jako surowca.

5500 p.n.e.

Epoka kamienia

Najstarsze znaleziska z miedzi pochodzą z Azji Mniejszej i Iranu i mają ponad 9000 lat. Są to fragmenty koralików i broszy ozdobione cząstkami miedzi. W tym czasie materiał był wykuwany z powierzchni naturalnych złóż czystej miedzi. Okazy te zostały znalezione w Ali Koc w Iranie oraz w Cayonu i Catal Huyuk w Turcji.

9500 p.n.e.

Dalsze korzystanie z serwisu wymaga zgody użytkownika na korzystanie z plików cookies.Więcej informacji patrz link.

AKCEPTUJĘ